خصوصی های عمومی. ..عمومی های خصوصی

آدمی ازآنجاکه خاکساراست ،درخاک خانه می گیرد،خانه ای که همیشه دواشتیاق راهمزمان دراوبرانگیخته است:شوق ماندن وشوق رفتن.آدمی می خواهددرخانه خودبماند،سکنی بگزیند،بومی شود....سایه به سایه خانه او(هم سایه ) است وازپیوستن سایه همسایگان به یکدیگراست که شهرووطن به وجودمی آید؛درسایه شهرووطن ،زبان وشعروفلسفه وعلم وتمدن رشدمی کند؛واودربالش همه اینهاست که خانه اصلی روح خودراکه ازآنجاآمده است فراموش می کندوفقط هر( وقت) که دلتنگ می شودوبغض می کندوخودرا از خانه وشهروهمه خاک وافلاک جداوتنها می بیندودرهیچ (گاه) وهیچ (جایی) جایگاهی برای ( ماندن) وآرام ماندن نمی یابدخواهان ماندن باکسی می شودکه بااوهمدست شود،علیه همه جهان،علیه همه بی بنیادی جهان ،علیه جهان پیربی بنیادفرهادکش؛ باهمدستی او،باهمدلی اوو باهمدردی باا...

یه زمانی مال من ومال تو معناداشت الان دیگه نداره مال من مال همه مال همه مال منه یه دلیلش وجود عکس هاست ... امانبایداشتباه کرد ،عکس چیزیه که یه طرف قضیه زنده نیست همین زندگی رواز طرف مقابل هم می گیره خیال جاودانگی عکس ها ذره ذره حال تورو ازت میگیره عکسی روبگیرکه دردرجه اول به خودت لذت میده که اگرازبین رفت تو لذتت روبرده باشی وازبین نری ...